Grafiet komt op natuurlijke wijze voor als vlokken en aderen in rotsfracturen of als amorfe klontjes. De basiskristallijne structuur van grafiet is een plat vel van sterk gebonden koolstofatomen in zeshoekige cellen. Graphenes genoemd, deze vellen stapelen boven elkaar om volume te creëren, maar de verticale bindingen tussen de vellen zijn erg zwak. De zwakte van deze verticale bindingen stelt de vellen in staat om te splitsen en over elkaar te glijden. Als een grafeenplaat echter horizontaal wordt uitgelijnd en wordt gerold, is het resulterende materiaal 100 keer sterker dan staal.
Schrijven en materialen van artiesten
[Lood "Potloodnen zijn gemaakt van een mengsel van klei en grafiet. Losjes gesplitste grafietvlokken Markeren het papier, en de klei werkt als een bindmateriaal. Hoe hoger het grafietgehalte van de kern, hoe zachter het potlood en hoe donkerder zijn spoor is . Er is geen voorsprong in wat bekend staat als loodpotloden. De naam is ontstaan in Europa toen grafiet [Plumbago "of [Black Lead" werd genoemd vanwege zijn metalen uiterlijk. Graphite's gebruiken als een marker dateert uit de 16e eeuw in het noordelijke Engeland, waar lokale legende stelt dat herders een nieuw ontdekte grafietafzetting gebruikten om schapen te markeren.
Smeermiddelen en vuurvastheid
Grafiet reageert met atmosferische waterdamp om een dunne film over eventuele aangrenzende oppervlakken af te zetten en vermindert de wrijving daartussen. Het vormt een ophanging in olie en verlaagt wrijving tussen twee bewegende delen. Grafiet werkt op deze manier als een smeermiddel tot een temperatuur van 787 graden Celsius (1.450 graden Fahrenheit) en als een anti-size materiaal tot 1,315 graden Celsius (2,399 graden Fahrenheit). Grafiet is een gemeenschappelijk vuurvast materiaal omdat het bestand is tegen hoge temperaturen zonder chemisch te veranderen. Het wordt gebruikt in productieprocessen, variërend van stalen en glas tot ijzerverwerking. Het is ook een asbestvervanger in autoremmen.
Lithium-ion batterijen
Lithium-ionbatterijen hebben een lithiumkathode en een grafietanode. Naarmate de batterij oplaadt, geladen lithiumionen in de elektrolyt-a lithiumzoutoplossing-accumuleren rond de grafietanode. Een lithiumanode zou een krachtigere batterij maken, maar lithium breidt zich aanzienlijk uit wanneer ze worden opgeladen. Na verloop van tijd wordt het oppervlak van de lithiumkathode gebarsten, waardoor lithiumionen ontsnappen. Deze vormen op hun beurt gezwellen genaamd dendrieten in een proces dat de batterij kan kortsluiten.
