Types en variëteiten van grafiet-materialen voor het realiseren

Grafiet, archaïsch Ay Plumbago genoemd, is een kristallijne vorm van koolstof, een semimetaal, een native element mineraal en een van de koolstof allotropen. Grafiet is de meest stabiele vorm van koolstof onder standaardomstandigheden. Daarom wordt het gebruikt in de thermochemie als de standaardstatus voor het definiëren van de vormingswarmte van koolstofverbindingen. Grafiet kan worden beschouwd als de hoogste klasse van steenkool, net boven antraciet en alternatief meta-antraciet genoemd, hoewel het normaal niet als brandstof wordt gebruikt omdat het moeilijk is om te ontsteken.

Typen en variëteiten

Er zijn drie hoofdsoorten natuurlijk grafiet, die elk voorkomen in verschillende soorten ertsafzetting:

Kristallijn vlok grafiet (of schilfergrafiet voor kort) treedt op als geïsoleerde, platte, plaatachtige deeltjes met zeshoekige randen indien ongebroken en wanneer gebroken de randen onregelmatig of hoekig kunnen zijn;
Amorf grafiet: zeer fijn vlok grafiet wordt soms amorf genoemd in de handel;
Klompgrafiet (ook wel adergrafiet genoemd) komt voor in spleetaders of fracturen en verschijnt als massieve platy -intergroei van vezelachtige of aciculaire kristallijne aggregaten, en is waarschijnlijk hydrothermische oorsprong.
Sterk geordend pyrolytisch grafiet of meer correct sterk georiënteerd pyrolytisch grafiet (HOPG) verwijst naar grafiet met een hoekspread tussen de grafietplaten van minder dan 1 °.

De naam "grafietvezel" wordt soms ook gebruikt om te verwijzen naar koolstofvezel of koolstofvezelversterkte polymeer.

Artikel van https://en.wikipedia.org/wiki/graphite